Ik voelde me gekwetst en verdrietig

haarstuk krullen chi krultang

Oké, dit is een nogal persoonlijk artikel en een situatie dat de afgelopen tijd heeft plaatsgevonden. Ik vind het best eng om het te plaatsen maar wellicht dat het mij helpt om van mij af te schrijven. Gelukkig gaat het ook al beter (dat als eerste gezegd te hebben), maar de situatie was echt helemaal niet leuk meer. Maar gekwetst en verdrietig was ik wel.

Vanaf het moment dat ik ontslag nam

Eerder liet ik doorschemeren dat ik mijn ontslag had ingediend en vanaf 31 oktober fulltime aan mijn onderneming zou gaan werken met een back-up baan ernaast en vrijwilligerswerk. Natuurlijk keek ik daar naar uit op het moment dat ik mijn ontslag indiende, maar het liep wel iets anders dan gehoopt. Mijn zusje en ik hadden even daarna een gesprek in het verzorgingshuis waar onze vader verblijft om achteruitgang te bespreken. Het gaat namelijk erg achteruit en mentaal gezien had (en heb) ik daar erg last van. Het is niet niks als je hoort wat er gaan de is, wat de wensen van je vader zijn en dat je weet dat het niet beter wordt. Dat in combinatie met de fulltime baan die ik had werd me teveel. Op een middag in de pauze trok ik het niet meer. Ik barstte in huilen uit bij mijn leidinggevende, er werd overlegd met de manager en ik mocht naar huis en een paar dagen rust nemen.

Maar ik vond geen rust

Maar in die paar dagen dat ik thuis zat vond ik niet echt rust. Ik vond wel rust als in bank hangen, tv kijken, stukjes lopen buiten en dat soort dingen, maar mentaal niet. Van het werken aan mijn blog en socials krijg ik normaal gesproken veel energie, maar ik had niet eens de energie om mijn laptop aan te slingeren en überhaupt iets te doen. Op dat moment was ik ziek gemeld en dan komt natuurlijk de ARBO erbij kijken. Logisch. Tevens had ik ook hulp gezocht bij de huisarts, want ik wist uit het verleden dat dit me waarschijnlijk wel zou gaan helpen. En dat deed het ook. Maar ik werd voor mijn gevoel alleen maar gepushed.

De arbodienst belde mij meerdere malen en ik had ook een gesprek op kantoor. Het ging feitelijk om de laatste 4 weken voor ik mijn laatste werkdag zou hebben. Maar dat pushen heeft me niet echt goedgedaan, het heeft me vooral gekwetst en verdrietig laten voelen.

Dat pushen is niet leuk

Kijk ik snap best dat een arbodienst er is om een medewerker zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen en een passende oplossing te bedenken. Daar wilde ik ook zeker aan meewerken, maar de manier waarop kon ik niet mee omgaan. Van de praktijkondersteuner bij de huisarts kreeg ik te horen dat ik overspannen was. Dat geloofde ik wel want zo voelde ik me ook. Op het moment dat dan de arbodienst belt, jij uitlegt wat de praktijkondersteuner zegt en je dan doodleuk te horen krijgt “ja, maar wat zij vindt hebben wij eigenlijk niets mee te maken”, dat maakte me toch wel verdrietig. Op het moment dat ik aangaf niet tegen prikkels te kunnen werd er gezegd “ja, maar als je buiten ook een rondje kunt lopen dan kan je ook een paar uur naar kantoor komen”. Natuurlijk kon ik dat niet. Lopen doe ik alleen zonder iets of iemand en op kantoor zitten mensen te lachen, te praten, te bellen en weet ik veel wat nog meer. Dat is helemaal logisch en ik wilde ook niet dat dit voor mij aangepast werd, maar de vergelijking slaat in mijn ogen nergens op.

Gekwetst en verdrietig

Er werd gezegd door een meerdere dat ik open moest zijn om de situatie met mijn collega’s te delen om zo min mogelijk verhalen de ronde te laten doen. Ik ben op zich een open boek en besloot in de groepsapp met collega’s mijn hele ziel en zaligheid op tafel te leggen. Hoe ik me voelde, wat er speelde en dat soort dingen. Ik hoef gerust niet overspoelt te worden met berichten maar er werd door NIEMAND op gereageerd. Niet privé even een berichtje en ook niet in de groep zelf. Het enige wat er de dag erna in de groep werd gezegd was of iemand het snoer van de laptop mee naar huis had genomen en als klap op de vuurpijl werd er een nieuwe collega welkom geheten in de groep. Ik voelde me echt op mijn ziel getrapt, alsof ik maar een nummer was die gewoon een verhaal verzon om niet te hoeven werken. Oké, ik werkte er nog ‘maar’ 3 maanden maar ik ben geen voorstander om zo met elkaar om te gaan.

Dit heb ik bij mijn vorige baan absoluut niet ervaren en het maakte me echt verdrietig. Nu ben ik officieel uit dienst en wilde mijn verhaal delen zonder dat ik hier op aangekeken wordt door nu ex collega’s. Dit is hoe ik me voelde en hoe ik het heb opgevat. Uiteindelijk werd ik door een telefoontje van een andere collega op de hoogte gesteld dat ik vrijgesteld was voor werkzaamheden voor de laatste paar weken. Dat heeft mij enorm goed gedaan en ik voel me ook weer veel beter in mijn vel. Ik voelde me gekwetst en verdrietig en dat is gelukkig nu minder omdat ik het achter me kan laten.

Dit artikel heb ik in één keer geschreven zonder dingen te veranderen en/of weg te halen. Dit is hoe het is.

Lees ook:
Waarom elke dag naar buiten gaan belangrijk is
Onvoldoende inkomen als zzper is toch wel een angst
Dragen wat je leuk vindt, vind ik nog niet zo makkelijk

Mariska

Bedankt voor het bezoeken en lezen van het artikel en ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat. Met meest actief ben ik op Twitter, Instagram en Facebook!

Find me on: Web | Twitter | Instagram | Facebook

23 Reacties

  1. 19 november 2019 / 20:22

    Bah de arbodienst… De eerste keer dat ik daar kwam + de tweede keer had ik daar geen fijne ervaring mee. De eerste keer lag het broodje van de lunchpauze half opgegeten naast de laptop. Ook zo’n nummertjes gevoel. De tweede keer bij dezelfde persoon. Toen dacht deze dat ik voor het eerst kwam. Voelde me totaal niet geholpen. De tweede ziekteperiode / deel ziek / deels werken anders aangepakt. Uiteindelijk via de POH bij de huisarts doorverwijzing naar de psycholoog gehad. Die gaf mij ook een aantal handige tips. Uiteraard moest ik weer naar de arbo, maar wel nadrukkelijk vermeld om een ander persoon. Deze bleek zelfstandig voor een organisatie te werken. Deze heeft ook heel veel uitgelegd en geluisterd en wel goed door geholpen.
    Het blijft een raar wereldje, want op deze manier ziek melden doet uiteindelijk niemand voor zijn of haar lol.

  2. 10 november 2019 / 17:51

    Ik snap dat je gekwetst en verdrietig bent/was. Wat een arrogantie van de Arbo om de conclusie van de huisarts zo naast hun neer te leggen. En wat je collega’s betreft… Waardeloos als ze zo doen.
    Sterkte met je vader, zoiets hakt er behoorlijk in. Doe rustig aan!

  3. 6 november 2019 / 00:24

    Jeetje, vreselijk tegenwoordig dat social media af en toe. Dat is niet tof en heel naar. Ik wens je veel sterkte! Goed dat je je verhaal hebt gedeeld.

  4. 5 november 2019 / 14:27

    Amai, zo herkenbaar. Ik voelde mij ook heel erg gepusht en dat maakte het enkel erger. En ook mijn collega’s reageerde gewoon niet op mijn verhaal. Ik weet helemaal hoe je je voelt, maar ik beloof je: het wordt beter.
    Voor jezelf kiezen, da’s het allerbelangrijkste.

  5. 5 november 2019 / 10:54

    Langleven whatsapp dat maakt meer kapot dan je lief is.. wat mega naar zeg.. en ik kan het me heel goed voorstellen dat dit pijn heeft gedaan

  6. 5 november 2019 / 08:44

    Jeetje, wat naar hoe zij jou behandeld hebben! Op zo’n moment heb je steun nodig, niet zulke onverschillige antwoorden. Gelukkig kun je deze nare situatie achter je laten. Sterkte met opkrabbelen.

  7. Jouvence.nl
    4 november 2019 / 23:19

    Wat naar hoe je behandelt bent! Hopelijk helpt dit om het een plekje te geven/af te sluiten.

    Zelf ook niet zoveel goede ervaringen met bedrijfsartsen, revalidatiecentrum, werkgever en uwv. Zit nu in traject wia beoordeling.

  8. 4 november 2019 / 22:29

    Jeetje, wat ontzettend kak dat er gewoon geen mens reageert als je zoiets in de groep gooit. Kan me voorstellen dat dat echt helemaal niet leuk is, ik zou me ook ontzettend gekwetst voelen. Goed dat je naar je gevoel hebt geluisterd.

  9. Gaby
    4 november 2019 / 21:24

    Wat kunnen bedrijven toch slecht reageren en collega’s ook sterkte gewenst

  10. 4 november 2019 / 20:33

    wat heftig en naar. Dit klinkt niet als een fijn bedrijf als ik zo lees hoe ze met jou zijn omgegaan

  11. 4 november 2019 / 18:45

    Wat heftig. Ik kan me voorstellen dat je zo voelde! Heel veel sterkte!

  12. 4 november 2019 / 15:28

    Kan me heel goed voorstellen dat je je zo voelde. Wat erg dat je zo onder druk werd gezet in zo’n moeilijke periode. Heel onmenselijk vind ik dat. Teleurstellend hoe je collega’s hiermee om zijn gaan. Ze zouden je moeten steunen. Gelukkig ben je daar weg. Is bepaald geen bedrijfscultuur/sfeer waar je vrolijk van wordt.

  13. 4 november 2019 / 12:28

    Jeetje wat een verhaal. Wat naar dat je je zo verdrietig voelde. Hopelijk kan je nu wel de rust vinden en langzaam weer opkrabbelen. Sterkte!

  14. 4 november 2019 / 10:56

    Hoi Mariska, je werkgever was waarschijnlijk bang dat je ziek uit dienst zou gaan? Is dat ook gebeurd? Lijkt me namelijk niet dat je ‘beter’ was. Je werkgever blijft dan namelijk aansprakelijk voor jouw reintegratie en dat gaat nu eenmaal lastiger als iemand niet meer in dienst is. Je mag me er eventueel wel een prive-berichtje over sturen maar in dit geval lijkt het erop dat jouw werkgever hier wel de fout in is gegaan……

    • Mariska
      Auteur
      4 november 2019 / 10:57

      Hi, uiteindelijk kreeg ik vrijstelling van werkzaamheden als ik per mail zou bevestigen dat ik per dag X mezelf hersteld wilde melden. Dat heb ik gedaan en heb tot mijn laatste dag doorbetaald gekregen.

      • 4 november 2019 / 11:58

        exact dat is precies waar ze op uit waren. Is voor hun een ‘goede deal’ jammer dat je werkgever het zo heeft aangepakt in plaats van je te helpen en je hulp te bieden via de arbo….Nu zijn ze er ‘goedkoop’ mee weggekomen en hebben ze geen verantwoordelijkheid meer voor een ‘zieke werknemer’ niet netjes van het bedrijf. Je kunt je nog als je binnen de 28 dagen zit alsnog ziek melden maar ik denk dat dat inmiddels gepasseerd is.

        • Mariska
          Auteur
          4 november 2019 / 12:01

          Ik waardeer je meedenken heel erg want dit wist ik niet natuurlijk. Vind het zo wel prima eerlijk gezegd, nu kan ik dit achter me laten en me focussen op dingen die er wel toe doen en me hier niet meer druk om maken. Volgens mij zit ik nog binnen de 28 dagen 🙂

          • Cindy
            4 november 2019 / 13:09

            Als je nog wel binnen de 28 dagen zit en je ook daadwerkelijk nog ziek bent en niet volledig kan werken zou ik me zeker ziek melden. Dan kom je via hun in de ziektewet en moeten ze door betalen. Zeker omdat je nu zelfstandig ondernemer bent. Maar doordat je daar ziek bent geworden nu misschien wel minder/niet kan werken…

            Ik zou er in elk geval eens goed over nadenken.

            Verder, tof artikel. Lekker eerlijk. Ik snap je gevoel heel goed, niemand wil zich voelen als een nummer.

            • Mariska
              Auteur
              4 november 2019 / 13:50

              Nee, ik ben blij dat ik er vanaf ben eerlijk gezegd. Dat pushen werd me echt te gek en ik had het gevoel dat er niet naar me geluisterd werd. Als ik dat ga doen krijg ik dat nare gevoel ook weer terug en daar pas ik voor.

  15. Nynke B
    4 november 2019 / 10:28

    Wat heftig. Ik kan me voorstellen dat je je enorm in de steek gelaten voelde en heel alleen. Goed om het achter je te laten en te proberen verder te gaan. Hoewel dit nog wel even zal duren voordat je er echt overheen bent en ook weer vertrouwen krijgt in mensen. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.