En ineens hoorde ik mijn buurvrouw schreeuwen

Afgelopen weekend is er iets ergs gebeurd en wil dit graag van me afschrijven. Ik praat erover, heb een afspraak bij de huisarts gemaakt en wil hier mijn verhaal ook gewoon kwijt. Uit privacy heb ik wat details veranderd. LET OP: Kan schokkend overkomen.

Het was zaterdag en zoals op een normale zaterdag deed ik niet veel bijzonders. Op zo’n dag ben ik al blij dat ik vrij heb en geen afspraken heb waar ik me aan hoef te houden. Ik zat aan de hoge tafel in de woonkamer aan mijn blog te werken en keek wat tv. Boven had ik wat gepakt en liep vervolgens naar mijn slaapkamer om nog iets te pakken. Je moet je voorstellen dat ik vanuit mijn slaapkamer direct op het huis van de buren kijk en dat er misschien net een meter tussen onze huizen inzit. Ik kijk daar vanuit mijn bed direct ‘in’ hun slaapkamer. Ik stond bij mijn bureau en hoorde ineens gegil waarin mijn buurvrouw om hulp riep. Ik had al eens eerder iets gehoord vanuit daar waarvan ik mijn twijfels had en schreeuwde terug waar ze was en wat er aan de hand was. Ze schreeuwde naar me dat haar man zichzelf van het leven had beroofd en ze had hem gevonden.

Op mijn blote voeten rende ik de trap af naar de winkel waar ik boven woon en probeerde daar snel te vertellen wat ik had gehoord, maar ik kwam niet zo goed uit mijn woorden. Iemand van de winkel rende met mij mee over straat naar de buurvrouw om haar te kunnen helpen. Op dat moment was zijzelf bezig met reanimeren, ging degene van de winkel haar helpen en belde 112 en stond ik de politie en ambulance op te wachten op de stoep. Die hoorde ik in de verte al aankomen. Op een gegeven moment stonden er 5 politieauto’s en 2 ambulances voor de deur en stond de straat vol met mensen die keken wat er aan hand was. Ook was de straat min of meer geblokkeerd en konden er bijna geen auto’s langs. En vanaf dat moment ging alles echt enorm snel en was er veel hectiek.

Terwijl de ambulancebroeders de jongen probeerde te helpen zaten wij met het meisje op straat en probeerde we haar op alle mogelijke manieren te helpen en te troosten. Dat lukt natuurlijk niet maar je doet op zo’n moment je uiterste best. Zij wilde dat ik haar moeder belde en dat deed ik. Ik ken haar niet goed en haar moeder helemaal niet, maar je doet gewoon zoiets. Het ergste is dat je dan moet vertellen wat er aan de hand is en dat is vreselijk. De straat vol mensen, overal politie en ambulancebroeders en je voelt je zo machteloos. Je doet je best, maar eigenlijk kun je niks behalve troosten en er zijn. Er gewoon zijn voor mensen die het nodig hebben. Een hele tijd bleven de politieauto’s nog staan en gingen ze allemaal vragen stellen die ze nodig hadden voor een onderzoek. Ook stond er een politieagent foto’s te maken binnen.

Diezelfde avond ben ik wel thuis gaan slapen, hoewel dat zo goed als niet ging. Vanaf mijn slaapkamer kijk ik recht naar dat huis, ook al is mijn gordijn dicht. Je ziet altijd een klein beetje en het licht in het huis stond ook de hele nacht aan. Daarna heb ik besloten om een paar dagen niet thuis te slapen, om uit deze omgeving te zijn. Ook wilde ik maandag gewoon aan het werk, maar dat heb ik na 2 uur opgegeven. Het lukte me gewoon niet om mij te concentreren. Nu ik dit schrijf ben ik thuis en probeer ik het hier de laatste paar weken toch nog te vinden en niet zoveel angst meer te hebben. Het blijft gewoon de hele tijd door je hoofd heen spoken. Zodra ik in mijn slaapkamer ben word ik er direct aan herinnerd ook. Vanuit de huiskamer kunnen we het huis zien en als ik naar mijn auto loop kom ik er ook langs. Die beelden vergeet je gewoon niet meer. En ook het idee dat ik rustig in de woonkamer zat en dat op dat moment, nog geen 20 meter verderop, iemand zichzelf van het leven beroofde. Het zijn rare gedachten en het gaat vast en zeker minder worden, maar je blijft maar malen en malen.

Voor nu doe ik rustig aan en ga ik morgen proberen te werken. Normaal gesproken mijn vrije dag, maar ik wil het gewoon. Daarna ben ik gelukkig bijna een week vrij en kan ik tot rust komen. Ook gaan wij vrijdag naar The Kelly Family in Duitsland en heb ik gelukkig afleiding. Vooral voor het meisje vind ik het zo ontzettend erg. Tussen de 20 en 24 jaar en dan woon je samen en gebeurt dit. Verschrikkelijk. Dan vallen mijn gedachten en angst echt in het niets.

– Bedankt voor het lezen.

Mariska

Bedankt voor het bezoeken en lezen van het artikel en ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat. Met meest actief ben ik op Twitter, Instagram en Facebook!

14 Reacties

  1. 31 mei 2017 / 12:05

    Heftig… Ik kan me voorstellen dat zoiets een enorme impact op je heeft. Je hebt in ieder geval goed gehandeld.

  2. 16 mei 2017 / 21:02

    Ohjeetje, wat ontzettend naar!
    Ik kan me voorstellen dat je je inderdaad heel machteloos hebt gevoeld, maar zoals jij dit beschrijft heb je je best gedaan. Meer kun je niet doen. Sterkte!

  3. 16 mei 2017 / 20:56

    Jeetje zeg, wat heftig om zoiets mee te maken! Ik kan me voorstellen dat het nu moeilijk is om in je huis te zitten met de gedachte aan wat er is gebeurd. Maar inderdaad, zoek hulp, praat erover, desnoods met een anonieme hulplijn. Weet dat er mensen zijn om je te helpen dit te verwerken. Heel veel sterkte!

  4. 16 mei 2017 / 20:24

    Wat een machteloos gevoel geeft zoiets.. je hebt enorm je best gedaan.. nu verwerken meid.. heel veel sterkte

  5. 16 mei 2017 / 19:30

    Wat verschrikkelijk om van zo dichtbij mee te moeten maken. Veel sterkte gewenst xx

  6. 16 mei 2017 / 19:30

    Wat verschrikkelijk om zo van dichtbij mee te moeten maken. Heel veel sterkte gewenst.

  7. Otto
    16 mei 2017 / 18:14

    Heftig wat daar is gebeurd.
    Er over blijven praten maakt het misschien wat dragelijker.
    Sterkte 😉

  8. 16 mei 2017 / 16:00

    Wat een vreselijke ervaring. Je staat dan ook zo machteloos.
    Ik zou even de tijd nemen om het te verwerken!

  9. 16 mei 2017 / 15:33

    Oh jeetje wat moet dat een impact hebben gemaakt zeg. Dat is echt niet niks. Ik hoop dat je jezelf de tijd gunt om dit te verwerken en dat je het zeker niet onderschat. Sterkte!

  10. 16 mei 2017 / 14:58

    Sterkte. Lijkt me vreselijk om zoiets mee te maken… Voor jou een ‘klein’ trauma, voor de betrokkenen nog veel erger. Van je afschrijven is alvast een goed begin, maar verwerken zal zeker nog een hele tijd duren.

  11. 16 mei 2017 / 13:49

    Jeetje wat erg! Dit zal inderdaad tijd kosten om te verwerken, heel veel sterkte ermee.

  12. Bodil
    16 mei 2017 / 11:54

    Eigenlijk kan ik me helemaal bij de reactie van Sonja aansluiten.
    Gun jezelf de tijd om dit te verwerken. Veel sterkte!

  13. 16 mei 2017 / 11:30

    Het lijkt mij vreselijk om mee te maken. Vooral ook omdat je machteloos bent.
    Je hebt je best gedaan om te steunen, dat weet ik zeker. En nu ga je het verwerken. Dat heeft tijd nodig, laat je niks wijsmaken… dit is een lichte vorm van trauma. Neem dat serieus. Sterkte!
    Sonja haar laatste blog bericht Little beauty angels | Essence

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *