Toen ik hoorde dat ik diabetes type 2 had, schrok ik. Natuurlijk wist ik dat het best vaak voorkomt, maar eerlijk gezegd dacht ik altijd: dat overkomt mij niet. Toch zat ik daar ineens bij de huisarts, met een folder in mijn hand en een hoofd vol vragen. Hoe gaat mijn leven er nu uitzien? Wat mag ik nog eten? Moet ik elke dag prikken?
Het voelde alsof mijn hele leven even op pauze werd gezet. Tegelijk wist ik ook: ik moet hiermee leren leven en dat kan alleen als ik er stap voor stap mijn eigen weg in vind.
Hoe ik ontdekte dat ik diabetes type 2 heb
Het begon met vermoeidheid. Niet zomaar moe, maar echt dat gevoel dat je dagen lang kunt slapen. Heel bizar was dat. Uiteindelijk ging ik naar de huisarts (want diabetes type 2 zit bij ons in de familie en is erfelijk) en werd er bloed geprikt. Binnen een paar dagen kreeg ik de uitslag: mijn bloedsuiker was veel te hoog. De diagnose diabetes type 2 was duidelijk.
Wat er in mijn leven veranderde
Sinds die dag veranderde er veel. Medicatie (Metformine, Gliclacide, Insuline en Ozempic) werd onderdeel van mijn dagelijkse routine en mijn bloedsuikermeter werd ineens een belangrijk hulpmiddel. Waar ik vroeger zonder na te denken een stuk taart nam, denk ik nu wel twee keer na. Nouja, ook weer niet altijd. Niet omdat ik mezelf niets gun, maar omdat ik weet dat mijn lichaam daar anders op reageert.
Ik moest leren balans te vinden: gezonder eten, meer bewegen, en stress proberen te verminderen (want geloof me, stress helpt je bloedsuikerwaarden totaal niet).
De uitdagingen die ik tegenkom
Wat als je zin hebt in chocola en je weet dat het eigenlijk niet handig is? Wat als je gezellig uit eten gaat met vriendinnen en je telkens de menukaart moet afspeuren naar de minst suikerrijke optie? Het zijn die kleine momenten waarop je merkt dat je leven gewoon nét iets anders loopt dan voorheen. En houd ik me er altijd aan? Nee, zeker niet.
En dan is er nog die vermoeidheid. Want ook al doe ik mijn best, soms is mijn lichaam gewoon klaar met de dag, ook al is het pas vier uur ‘s middags. Gewoon aan toegeven en als je even moet slapen, gewoon doen als dat kan.
Wat mij helpt om ermee om te gaan
Ik merk ook dat bewegen echt verschil maakt. Een wandeling na het eten kan soms wonderen doen voor mijn bloedsuiker, maar ik ga ook ongeveer 3x per week naar de sportschool. Al is het alleen maar wandelen op de loopband voor een uur.
Daarnaast probeer ik mezelf niet alles te ontzeggen. Als ik zin heb in een koekje, neem ik er één, maar niet een heel pak zoals voorheen. Dat maakt het volhouden een stuk makkelijker.
Hoe ik er nu naar kijk
In het begin voelde diabetes type 2 als een zware last. Maar eerlijk gezegd zie ik het nu ook als een wake-up call. Het dwingt me beter voor mezelf te zorgen. En ja, soms baal ik dat ik niet zomaar onbeperkt pizza kan eten. Maar ik ben blij dat ik keuzes kan maken die ervoor zorgen dat ik me beter voel en langer gezond blijf.
Veelgestelde vragen over diabetes type 2
Moet je altijd medicatie gebruiken bij diabetes type 2?
Niet altijd. Sommigen kunnen met voeding en beweging hun waarden onder controle houden, anderen hebben medicatie nodig. Bij mij was medicatie wel nodig.
Mag je nooit meer suiker eten?
Jawel, maar met mate. Het gaat vooral om balans en bewust kiezen.
Hoe vaak meet je je bloedsuiker?
Dat verschilt. Zelf gebruik ik mijn bloedsuikermeter dagelijks om inzicht te houden.
Kun je genezen van diabetes type 2?
Genezen is lastig, maar je kunt het vaak wel onder controle krijgen. Door leefstijl, medicatie en regelmaat kan je bloedsuiker weer veel stabieler worden.
Is het leven met diabetes type 2 heel zwaar?
Soms wel, maar meestal is het gewoon een kwestie van aanpassen. Je leert nieuwe gewoontes aan en het wordt vanzelf je nieuwe normaal.