Very Personal | Jezelf het buitenbeentje voelen

De titel klinkt misschien wat raar, maar dit is iets wat ik zelf wel eens ervaar. Ik voel mezelf wel eens het buitenbeentje van een groep(je). Of dat nu terecht is of onterecht is; het is in mijn ervaring een van de meest verschrikkelijke gevoelens die er zijn. Alsof je teveel bent, alsof anderen het naar hun zin hebben zonder jou en jij er maar een beetje bij staat. Misschien is het ook wel mijn eigen schuld, misschien niet, maar soms vind ik het heel lastig om ermee om te gaan. En oh ja, dit is iets wat ik afgelopen weekend nog mee maakte en wil er graag over schrijven en delen om te kijken of mensen ook wel eens dit hebben ervaren. Let op; dit is wel heel erg persoonlijk..

Jezelf het buitenbeentje voelen

Een eigenschap die ik heb is dat ik mijzelf snel buitengesloten voel van een groep(je). Dat gevoel is ook echt enorm naar als je zo’n gevoel hebt. En hoe dat komt? Dat vind ik lastig. Ik denk dan wel eens dat ik niet genoeg mee doe met de groep, of ben ik misschien niet leuk genoeg? Of is het toch dat ik niet genoeg inhoud heb bijvoorbeeld en niet interessant genoeg ben? Al dat soort gedachten maken je eigenlijk heel erg verdrietig. Ik kan daar ook echt heel erg verdrietig om zijn. Nu heb ik van het weekend nog een situatie gehad bijvoorbeeld tijdens het uitgaan en de ochtend erna. Op dat moment heb ik ook echt een gevoel dat ik alleen wil zijn, iedereen mij met rust moet laten en mij lekker mijn gang moet laten gaan. Lekker alleen in bed liggen, tv kijken of een dood simpel spelletje doen op je telefoon. Het is zo lastig om erover te praten en daarom schrijf ik erover. Zo, op mijn blog. Met het besef dat mensen het gaan lezen. Maar dat is anders dan er over te praten.

Fout gemaakt

Ook heb ik afgelopen week een grote fout gemaakt. Een stukje van een code die in een van de layouts stond die is gemaakt door iemand voor mij tegen betaling, heb ik verwerkt in de layout die ik nu online heb staan. Zelf heb ik dat stukje gebruikt voor een opstapje en met absoluut niet de intentie om het te stelen of een copycat te zijn. Nee, absoluut niet. Ik werd daarop aangesproken, wat natuurlijk helemaal terecht is. Ja, het is absoluut mijn fout, dat weet ik, maar ik krijg er echt zo’n naar gevoel van. Op zo’n moment word ik ontzettend onzeker en komt het gevoel als ‘buitenbeentje’ naar boven. Waarom eigenlijk? Ik heb zelf de fout gemaakt zul je denken. Dat is ook zo, maar dat heb ik echt per ongeluk gedaan en zeker niet expres. Soms kan ik zo’n dombo zijn en zo warrig dat ik alles 1000x vraag bijvoorbeeld en de volgende dag ben ik dat weer vergeten.

Wat ik doe op zo’n moment

Als ik een moment heb waarop ik mij zo voel, dan wil ik me het liefste helemaal afzonderen. Je kunt me dan gewoon het beste alleen laten en niet tegen mij praten. Gewoon even laten. Soms ben ik zo verdrietig en moet ik er wel even van huilen, soms ook niet. Het scheelt per situatie. Het is gewoon echt vervelend dat je zo’n gevoel überhaupt hebt en dat je zo enorm aan jezelf kan twijfelen. Waarom zou ik minder zijn dan een ander? Waarom zou ik het vijfde wiel aan de wagen zijn? Waarom zouden mensen mij niet leuk vinden?
En weet je, dat is misschien ook weer het ‘veilige gevoel’ van het plekje online. Op mijn blog. Mensen die je niet persoonlijk kent (en ook misschien wel bekenden) lezen jouw blog en kunnen een mening geven zonder dat zij in jouw privé leven zitten. Ook dat is wel eens fijn.

Onzeker of kun je de hele wereld aan?

Dit zijn twee dingen die bij mij lijnrecht tegenover elkaar kunnen staan. De ene dag heb ik schijt aan het feit dat mensen mij niet leuk vinden of stom reageren. Dan denk ik: DIKKE DOEI! Dan voel ik me gewoon goed, omdat ik het idee heb dat ik wel leuk ben en er wel mag zijn. De andere dag kan ik ontzettend onzeker zijn. Houd ik het liefste de hele dag mijn mond en ben ik constant bezig met mezelf afvragen wat andere mensen wel niet van mij zullen vinden. Ben ik te dik? Vinden ze me niet slim? Praat ik dom? Heb ik wel leuke humor? Allemaal dat soort dingen en dat is nog maar een greep uit de gedachten die ik kan hebben. Het is zo frustrerend af en toe.

Bedankt voor het lezen, dat doe me goed. X.

Lees ook:
De eerste keer vliegen; mijn ervaring
Ik wilde er 3, maar heb er maar 2
Lucky list #15

Mariska

Bedankt voor het bezoeken en lezen van het artikel en ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat. Met meest actief ben ik op Twitter, Instagram en Facebook!

Find me on: Web | Twitter | Instagram | Facebook

Share:

14 Reacties

  1. 9 februari 2015 / 08:39

    Ik val ook vaak buiten de boot. Doe ik het met opzet? Nee het is er verkeerd ingegaan met die paplepel. Het heeft soms ook met opvoeding te maken.
    Ik heb een grote mond, maar eigenlijk schijt ik 7 kleuren.
    Ik ben een buitenbeentje en begin nu ik ouder word te beseffen dat ik wel uniek ben, geen meeloper, doe mijn eigen ding en ben er trots op!

    • 9 februari 2015 / 18:50

      Daar mag je zeker trots op zijn Sonja! En met een grote mond is meestal niets mis hoor 😉

  2. 8 februari 2015 / 12:18

    Heel knap dat je dit hebt geschreven en het is zo herkenbaar! Voor mij was het vroeger veel erger dan nu, maar heel soms heb ik er nog steeds last van. Best vervelend en ik snap precies hoe je je dan voelt. Veel sterkte meis! Xx

  3. 5 februari 2015 / 19:26

    Tja Mariska, daar bespreek je wat. …een buitenbeentje zijn, …dat is geen prettig gevoel. Alleen iets zo voelen betekend niet per definitie dat je het ook bent. Het is jouw gevoel, jouw ervaring! En daardoor voor jou een realiteit. Tegenwoordig denkt iedereen maar dat hij alles mag ventileren wat hij of zij vind. Natuurlijk is er niets mis mee om een ander aan te spreken op zijn of haar fouten. Daar leer je van tenslotte. Het gevoell van onzeker zijn en jezelf een “buitenbeentje” voelen ligt heel dicht bij elkaar en is zelfs normaal in het geval van onzeker zijn. Ik denk dat mensen die zo volwassen zijn om hun fouten en hun gevoel erover onder woorden te brengen vaak heel fijne, gevoelige mensen zijn. En daar is niets mis mee, hoe anderen daar soms mee omgaan, daar is heel veel mis mee… Mooi openhartig artikel ,knuffel Petra

  4. Patricia Schmitz-Heres
    4 februari 2015 / 17:58

    Mooi geschreven en inderdaad, helaas, heel herkenbaar.

  5. Kirsty
    4 februari 2015 / 17:36

    Knap geschreven! Ik heb vroeger wel eens dat gevoel gehad, maar ik moet bekennen dat ik mij zelfs al is het nu zo mij er vrij weinig van aantrek. Ik heb wel het idee dat het gevoel daardoor ook veel minder voorkomt!

  6. robin
    4 februari 2015 / 17:35

    eerst zeg je dat je de code gebruikt heb als opstapje en erna per ongeluk? wat is het nou? :’) en dat ze je er op aanspreekt moet je waarderen. heel veel mensen doen dat niet, je weet nu je fout. je moet in dat geval je als een buitenbeentje voelen niet verwarren met zelfmedelijden.. anyways, no offense. voor de rest herken ik wel wat dingen in je artikel. je druk maken wat mensen om je vinden namelijk, ik heb het ook wisselend.. denk dat dat ook nou eenmaal in je zit. (bij mij iig)

    • 4 februari 2015 / 18:06

      Dank je wel voor je reactie, waarschijnlijk omdat je ook weet om wie het gaat en je haar vaak spreekt. Maakt niet uit, het is in ieder geval geen zelfmedelijden. Weet wat dat is namelijk en dat is het totaal niet. Bedankt voor je reactie.

  7. Manon
    4 februari 2015 / 14:19

    Ik heb hier vaak ook heel erg last van en geen idee hoe ik dit moet verhelpen.

  8. 4 februari 2015 / 14:07

    Je hebt het mooi opgeschreven. Ik denk dat het voor veel mensen herkenbaar zal zijn.
    Als je een fout maakt (‘Eigen schuld’ of niet) werkt dat altijd wel op je zelfvertrouwen
    en voel je je naar en/of een buitenbeentje (hoe kon ik zo stom zijn) is menselijk denk ik ook.
    Als er ook maar genoeg momenten zijn waarop je je wel goed voelt dan komt het allemaal wel goed.

  9. 4 februari 2015 / 10:05

    Ik ken het gevoel maar al te goed, maar ik weet helaas niet hoe ik je kan helpen. Ik weet namelijk ook niet hoe ik mezelf hiermee kan helpen. Je buitengesloten voelen is (naar mijn mening) één van de ergste gevoelens die er zijn. Heel veel sterkte, meis! Onthoud dat het niet jouw schuld is! Fouten maken is menselijk.

  10. 4 februari 2015 / 07:03

    Wow, wat enorm knap geschreven! Zo mooi uitgelegd en helaas zo herkenbaar… Dikke knuffel liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.